Ang Calibre ng Caleon

Inihahandog ko ngayon ang bahagi ng kwento kong “Ang Calibre ng Caleon”. Binalak kong gawan ng kwento ang bawat miyembro ng Siyam, ngunit makalipas ang ilang taon, sina Harvy, Alvin at Mark (pati na rin ako) ang nagawan ko ng kwento. Na-post ko na ang kabuuan ng “Utak ni Alvin” kung may interesado pang basahin ito.

 Ito na siguro ang pinaka-”normal” kong kwento, kung saan halos walang gamitan ng katangi-tanging kakayahan. Sana masiyahan kayo sa kwentong ito…

Ang Calibre ng Caleon

     Nakauwi na rin sa wakas si Harvy. Pagkagaling niya sa paaralan, sumama siya papuntang estasyong pinagtatrabahuhan ng tiyo niya. Grade six pa lang siya ngunit nais na niyang mapag-aralan ang buhay ng tunay na pulis. Tinanggal niya ang unipormeng polo. Sa ilalim nito ay nakasuot siya ng bullet-proof vest. Kailangan maging handa sa ano mang pagkakataon.

        Pinagmasdan niya ang silid. Siniguro niyang walang banta rito. Mapanganib maging miyembro ng pamilyang kilala sa pagtugis sa mga pinuno ng mga sindikato. Narinig ni Harvy ang boses ng kanyang inay. Kakain na raw sila. Binukas ni Harvy ang pinto ng malaking aparador niya. Tumapon ang sari-saring baril sa paanan niya. Dali-dali niya itong pinagpatung-patong muli sa loob. Bahagi ang mga iyon sa kanyang koleksyon. Munting butas sa likuran ang pinagtuunan niya ng pansin. Kinatok niya ang semento sa pinaka-loob ng lalagyan. Bumukas ito, at inilagay niya ang pinakamamahal na pinagmamay-aarian: ang Calibre ng Caleon. Walang makakapaniwalang napagkakasya ni Harvy ang baril sa munting espacio dahil sa likas nitong laki.

        May kasaysayan ang pangunahing sandata ni Harvy na gawa sa ginto. Hindi nanggaling sa sinaunang panahon ang sandata niya, hindi, galing iyon sa panahon ng Kastila. Mula ito sa tatay ng lolo niya. Ginawa ang armas na ito panlaban sa masasamang loob. Walang sinuman ang may kakayahang gumamit nito maliban sa galing ng angkang Caleon. Masyado itong malaki kumpara sa pangkaraniwang hanggan dahil may haba itong apat na talampakan at taas na tatlong talampakan.

        Bumaba si Harvy at naabutan ang mga batang kapatid na nakaupo sa hapag-kainan kasama ang mga magulang niya. Naka-uniporme ang dalawa nang pampulis.

        “Mabuti naman ho at narito kayo,” bati ni Harvy. Malimit lang niyang makasabay ang magulang tuwing hapunan dahil sa masikip nilang mga iskedyul sa pag-pupulis. Naupo na siya at sumabay sa pag-kain.

        Matapos ang hapunan, umakyat muli si Harvy para paghandaan ang darating na araw. Naisipan niyang mag-aral para sa mga pagsusulit, ngunit pumasok sa isip niya ang pagkakaroon ng pang-gabing gawain. Balak niyang maging vigilante. Masyado pa siyang bata para maging pulis kahit na higit pa ang kakayahan niya kumpara sa ibang tagapangalaga ng batas.

        Inihanda niya ang kagamitang dadalhin at lumabas ng bintana. Nalimutan niyang patayin ang ilaw sa kwarto niya. Bumalik pa siya. Umaasa si Harvy na aakalain ng lahat na maaga siyang natulog ng gabing iyon.

        Nagising si Harvy nang medyo huli ng sumunod na araw. Inabot na siya nang madaling araw sa pag-papatrolya sa lungsod. Hindi niya inaakalang ganoon talaga kalaki ang Lungsod Quezon. Marami siyang nagawang kabayanihan sa nakaraang gabi. Nakabugbog siya ng mga lasing. Binaril niya ang mga akyat-bahay sa isang barangay. Kinutsilyo niya ang mga holdaper sa highway. Wala siyang naabutang `di-pangkaraniwang pangyayari. Puro simpleng krimen lang ang nailutas niya. Nagtataka nga siya kung bakit kinailangan pa ang Siyam na Batang Mandirigma sa panahong halos wala nang naglolokong may tunay na kapangyarihan. Natalo na nila si Jonathan, pati si April Boy. Wala nang sumulpot na matinding kalaban dalawang buwan na ang nakalilipas.

        Naabutan niya sa telebisyon habang palabas ng bahay ang isang balita tungkol sa pinaghihinalaang grupo ng bihilanteng kalalakihang gumala sa lungsod ng gabing nakalipas.

        “Walang saksi sa mga engkwentro kagabi,” ulat ng babae, “ngunit sinisiguro walang kinalaman dito ang lokal na pulis. Narito si Tsip Tomas upang magbigay ng pahayag…”

        Ikinwento ni Harvy sa walo niyang kaibigan ang pakikipagsapalaran niya noong gabing nakaraan. Wala gaanong interes ang mga ito sa gawain niya bilang vigilante. Inaatupag lang nila ang pagmamadali sa pagkain ng baon upang maumpisahan na ang pakikipagpaligsahan sa habulan.

        “Balak kong gawing gabi-gabi na ang paglilibot ko,” wika niya sa mga kaibigan habang sumisipsip ng inuming tsokolate sa tetra-pack gamit ang straw. Agad na tumayo ang walo, na pinangunahan nina Ted at Pio.

        “Hamunin na natin sina Angeli!” pasigaw na anyaya ni Ted. “Ipaghihigante natin ang pagkatalo kahapon!” Naiwan si Harvy na inuubos ang hawak na inumin.

        Nag-uuwian na ang lahat. Inaayos pa lang ni Harvy ang iiwang gamit sa locker niya. Nagpahuli siya upang madaliin ang pag-aaral gamit ang maikling panahon. Nakarinig siya ng pagbagsak ng katawan sa labas ng silid-aralan. Sinilip niya ito. Walang tao. Nakaramdam siya ng kaba. Takot si Harvy sa mga multo. Sa sobrang hilig niya manood ng mga pelikulang horror, naapektuhan na ang pag-iisip niya. Lahat ng kwento ng St. Mary’s College narinig na niya. Ngayon lang niya naransan ang ganitong pangyayari.

        “Si-sino `yan?” nanginginig na tanong ni Harvy. Lumitaw mula sa likod niya ang isang medyo matandang lalaki. Mabantot ito at madungis ang damit. Nakasuot siya ng top hat. Ngumiti siya, “Akin na ang kapangyarihan mo!” Hinawakan niya sa batok si Harvy. Nakaramdam ang bata ng panghihina. Napasigaw siya tapos nawalan ng malay…