Ang Ma-Dramang Buhay ni Impeng Negro

Bago niyo basahin ang istoryang ito, nais kong imbitahan kayong bisitahin ang FACTS. Gayundin ang InfoBlog. Madami kayong matututunan sa mga website na ito kaya daan na! Maligayang pagbabasa mga kaibigan!

Nag-iisang anak. Putok sa Buho. Buong buhay ni Impen dala-dala ang kalungkutang nakakapit sa balat niya. Pinagtatawanan siya dahil sa kanyang kulay. Isa siyang negro. Wala siyang kaibigan, pero maraming kaaway. Lagi siyang pinagkakatuwaan ng mga batang kapitbahay sa squatter area. Pinakamatinding kalaban niya si Ogor.

* * *

Humithit si Impen mula sa kinakapa-kapang sigarilyo. Kasalukyan niyang sinasamahan si April Boy patungo sa pupuntahang Boss. Inaalala niya ang lahat ng paghihirap niyang pinagdaanan bago marating ang sinwerteng pagkakataong maging bahagi ng kasamahang kinabibilangan niya ngayon. Hindi niya magawang sabihin ito kay April Boy: “Magkatulad tayo, April. Pareho tayong Pinipigilan ng mga taong naiinggit sa atin.” Bumuga siya ng usok.

* * * 

Nagawa ni Impen ang inaakala niyang hindi maaari: Nagapi niya si Ogor. Paulit niyang pinagdadadagok ang kalaban. Dagok. Dagok. Dagok. Sumusuka na ng dugo ang batang nakahilata habang walang tigil na nagpapatuloy si Impen. Napansin ng batang dumadagok ang pambihirang paglaki ng kamao niya. Nag-umpisang  magsigawan ang mga manonood na nagpipila-balde. Nawalan si Ogor ng hininga. Pinuksa ni Impen ang walang kalaban-labang bata. Naisipan ni Impen ang pagtakas.. Tumakbo siya. Tumakbo siya nang tumakbo hangga’t sa halos hindi na siya makahinga. Tumigil siya sa isang madilim na eskinita. Hindi niya napansin ang palapit na paglubog ng araw. Tumigil sa tabi niya ang isang itim na limousine. Misteryosong lalaki ang lumabas mula sa pintuan nito. Pormal na amerikana ang suot niya. Puting-puti ito. “Impen, sa wakas nagkatagpo rin tayo.” Hinihingal na sumagot si Impen, “Si-sino ka?” 

“Ako si Ginoong Snow.”

“Pa’no mo ako nakilala?” Paunti-unting bumagabagal ang paghinga ni Impen.

* * *

Malayo na ang narating ni Impen mula sa araw na iyon. Tadhana ang naiisip niya tuwing inaalala ang kanyang nakaraan.  Tagumpay para sa kanya ang maging natatanging miyembro ng Sikretong Samahan…  

Isang Araw

Nakaramdam si Alvin ng matinding init sa kanyang namamawis na kili-kili. "Ano'ng pahiwatig ito?" Malakas na bugso ng puwersa ang tumama sa ilong niya. Napansin ni Alvin ang katabing si Mark. Mala-lawa na ang lusak ng laway sa tabi ng ulo ng natutulog na kaibigan. Napatalon si Alvin mula sa tahimik na pagkaupo, "Yakis! Kadiri ka, Mark!" Mabagal na minulat ni Mark ang mala-kwago niyang mga mata. "Ano ba `yun, Alvin," kasunod ang mabigat na paghikab. Napaatras si Alvin nang ilang hakbang upang maiwasan ang panganib na dala ng hininga ni Mark na bagong-gising.

Napasulyap si Alvin sa silid-aralan nila. Nagkataong hindi dumating ang guro nilang nakatakda para sa oras na iyon. Kanya-kanya ang pagpupulong ng iba niyang mga kaklase. Ilan sa mga kaibigan ni Alvin na batang lalaki'y nagpasyang gamitin ang oras na iyon para maglibang sa ibaba. Narinig niya habang naglalakad palapit ng pintuan ang sigaw ni Pio, "Nasa akin ang Speedy!"

* * *

Muntik nang madapa si Pio nang magawa niyang maiwasan ang sari-saring pagkalabit ng mga kalaro. Nagawa niyang magpatuloy sa pagtakbo. Mabilis namang sumunod sa kanya ang dalawa niyang kasamahan sa koponan na sina Ted at Jobi. Bahagyang bumagal si Pio, "Mga P're, kailangan nating masiguro ang kaligtasan ng Speedy. Nagawa nilang tapusin si Daniel nang pagtulungan siya." Ilang sandali lang bago ni Pio makamtan ang Speedy, pinagtulungan si Daniel ng mga babaeng katunggali. Hindi nakayanang tulungan si Daniel ng mga kakampi niya. Napunta kay Angeli ang dala-dalang Speedy ni Daniel, na siya namang nanakaw agad ni Pio.

Palapit na nang palapit ang mga babae sa tatlong magkasama. Namataan ni Pio ang tatlong magkakasamang naglalakad na sina Louis, Carlo at Harvy sa ikaunang palapag. Nagtatawanan sila. "Gawin na natin 'to," panimula ni Pio, "Sugod!"  

* * *

Sumisipol habang naglalakad si Carlo. Kasalukuyan niyang kasama sina Louis at Harvy. Dumalaw sila sa Cafeteria para mag-merienda. Sayang ang oras kung hindi rin nila gagamitin para magpakabusog. "Mga P're," wika ni Harvy sa dalawang kasama, "Mag-CR muna tayo." Pumasok si Harvy sa malapit na CR. Bahagyang nagpatuloy sa paglalakad sina Louis at Carlo. "Carlo," wika ni Louis habang nag-aayos ng salamin, "bakit kaya sila naubusan ng chis istik?" Umiling si Carlo, "Pagkaalam ko, may grupo ng mga `studyanteng tinuturing ang chis istik na pawang bawal na gamot. Laging nauubusan ang Cafeteria dahil sa dami ng binibili nila." Napaisip si Louis sa narinig.

Lumabas si Harvy ng banyo. Pumagitna siya sa isa nilang guro, si Mr. Mora, at ang kaharap na kausap. "Harvy." Mabigat ang boses ng pinanggalingan nito. Si Mr. Mora. Lumingon si Harvy, at napagmasdan ang mukha ng malaking guro. "Kapag makikiraan ka, kailangn mong sabihin ang excuse me." Umopo si Harvy at nagpatuloy sa paglalakad. Nasundan niya ang dalawang kasamang sina Louis at Carlo na nagtatawanan…